خودنویس

همچو سرمستان به بستان ، پای کوب و دست زن ....

می نویسم ..نه از خودم اما برای خودم ... ادم بایدتوی این دوره و زمونه که همونشم داره مثل برق و باد میگذره یه طوری سر پا بمونه دیگه ؟! من که می نویسم...
دوست داشتم شمام باشید باهم یه دقیقه هایی رو راحت بگیریم و به حرفای من بخندیم ...اما یادتون باشه هرچی بیشتر فکر و عقیدت و ارزو و رویات رو بنویسی عمل و حرفاتم بهش نزدیک تر میشه ... بنویسم از چیزای خوب ... حال خوب تو نوشتن خوبه ،توی بزرگ ارزو کردن و چیزای بزرگ خواستن از خدای بزرگ ، یادمون نره حال خوب توی علاقه هامونه پس ولشون نکنید ....
من که خیلی سمجم شما رو نمی دونم... !!

آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
محبوب ترین مطالب
مطالب پربحث‌تر

خودنویس

همچو سرمستان به بستان ، پای کوب و دست زن ....






اصلا باورم نمیشه .....

۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ مهر ۹۷ ، ۲۲:۳۲
ستاره اردانی زاده

 


نمی دونم واقعا اینجا ها چه خبره ؟! منظورم همین  حول و حوالی خودمه ، یک عالمه چیز میز  ریخت و پاشه !اصلا اینا مال منه یا مال  کسی  دیگه ؟!؟!
واقعا  یه جاهایی  آدم با  بی نظمی  دست به خود کشی میزنه...

  دارم کم کم از اینکه اوِه نمیتونه خودش رو بکشه کلافه میشم....چرا نمیتونه ؟ چرا یک مرگ  طبیعی  سراغش  نمیاد ؟  مگه زندگی برای اوه  چیزی به جز عشق  به  سوفیا بوده ؟ و ایا زندگی جز عشق چیز دیگری نیز هست ؟یا اگه بخوام دقیقتر بپرسم به جز  عشقِ به دیگری ؟  

خُب  زندگی به نظر من منظومه ای از اخترک های کوچیک و بزرگیست که  در یک کهکشان  گرد و مارپیچ  و  بعد در یک هستی  نامحدود و به اندازه تمام خواسته های  بشر بی پایان  خلاصه می شود !.. اخترک هایی که مال تو و یا دیگرانند و شاید از بین انها  یک اخترکِ معشوق نشین وجود داشته باشد  ! ولی بی قید و شرط عشق هست .. به خودت  ، یا کسی دیگر ...


به یاد یک سوال از دوران کودکی ام افتادم... هفت هشت سالم بود که سر کلاس  ریاضی  بلند شدم و از معلمم پرسیدم :  بعد از میلیون چیه ؟؟  

جواب داد: میلیارد....

 دوباره پرسیدم:  یعنی بزرگ تر از میلیارد  دیگه نداریم ؟ معلم همون طور که پای تخته چیزی می نوشت  گفت که اعداد انتهایی ندارند.... 

 و چقدر  نهایت  زندگی به نهایت اعداد  میماند که آخرش برمیگردد به صفر  و یک و دو  و لحظه های بعد از آن ...
میدونی به نظر من هرگز روزها تکرار نمیشن این فقط تکرارِ بی تغیرِ آدم های بی تفاوتیست  که هر روز از روز پیش  پیرتر میشوند و فقط و فقط همین ! و نه چیزی بیشتر از اخم های روزانه یِ چروک ساز

(اینم یک آهنگ بی مورد !)




۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۳ مهر ۹۷ ، ۲۲:۳۰
ستاره اردانی زاده

گاهی که  رو یه یک جاده پیش می روم از این میترسم که برگردم و عقب را نگاه کنم و انچه که میخواهم را نیابم...
میترسم  سر برگردانم و شلم شوربایی را  بیابم که  نتوانم درستش کنم...
میترسم صورتم  را که برگردانم کسی  با یک کوله یِ پِر رو به رویم ایستاده باشد و از من چیزی  را طلب کند که بعد از گذشتن از این همه راه  به دستش  نیاورده و یا گمش  کرده باشم...
 و من از رشته حقوق  اصلا خوشم نمی اید ،به محاکمه کشیدن و در نهایت برگشتن و گذشته ای را که  گذشته  کاویدن  هرگز در  دادگاه  غیر منطقی من رای نخواهد اورد....
اما حالا سمت و سویی که صورتم باید به ان بچرخد  جهتِ گذشته است ...  
سوالی که پرسیده میشود این است ... ایا من کسی که  الان ارزوی بودنش را میکنم   بوده ام و هستم و یا خواهم بود  ؟
ما وقتی چیزی را آرزو میکنیم  یعنی ان چیز را دوست داریم اما، آیا این  علاقه نتیجه تداوم  اینگونه بودن در  گذشته تا زمان حال است و یایک خواسته محبوب  برای اینده ؟
و اینجاست که راه های پیش رو  هم به تمام  گردش های  سر و صورت تو اضافه میشود  و تو برای لحظه ای تامل از رفتن باز می ایستی...
این گونه وقت ها  شخصا من  نگاهی به عقب می اندازم  و میگویم من به اندازه کافی مهربان  و دلسوز بوده ام و  البته که به اندازه کافی چوبش را خورده ام  ، به اندازه کافی احترام گذاشتم و  متقابلا احترام  دیدم ،  گریه کرده ام و متقابلا زیاد و زیاد و  زیاد تر خندیده ام ، بچه بوده ام و صادق  و اما با وجود گذشت زمان هنوز بزرگ نشدم و صادق  مانده ام ، بار ها باور نشده بودم اما  در نهایت خودم خودم را اثبات کردم !  احمق بودم اما یاد گرفتم ......و در نهایتِ تمام این ضد و نقیض ها   نتیجه  گرفته ام که من مسئله سخت و پیچیده ای نیستم و به جرئت میتوانم بگویم  من برای خودم هرگز مسئله نبودم ! گاهی آدم های اشتباهی دور ادم را میگیرند و آدم را مسئله میکنند...
و اما  من گفتم نگاهی یه عقب می اندازم   یعنی  یک تک نگاه کوتاه و بعد بر میگردم و به افقم نگاه میکنم و  از انجا که درنگِ بی دلیل جایز نیست راه می افتم ..
و حالا جوابم  را میدانم .... من و رفتارم مجموعه ای از تداوم خوب بودن در گذشته ،امید و شادمانی برای اینده و همچنین  مهربان بودنِ در لحظه هستیم و اینگونه بودن ارزو نیست  فقط بودنی است که باید باور شود و  در طی مسیر به ان  چیز های بهتری اضافه گردد....
گذشته شما و هدفی که برای ایندتون دارید همگی در نقطه ای به نام حال جمع میشن و شما رو شکل میدن و جالبه که در هر لحظه یدونه از شما  وجود داره که با لحظه قبلی فرق داره چراکه که حالا همون لحظه قبلی روهم در بر میگیره  پس  سعی کنید طوری لحظه هاتون رو بچینید که پر از خوبی و امید باشه....
شما چی ؟تا به حال  فکر کردید و یا حتی ترسیدید از اینکه فکر کنید چه چیز هایی از گذشته رو با خودتون دارید و چطور از حالتون لذت میبرید والبته که چه برنامه ای برای اینده دارید یا مختصر بپرسم  مدل بودنِ شما چه جوریه ؟ 


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۶ مهر ۹۷ ، ۲۳:۳۵
ستاره اردانی زاده

65399  کلمه را پشت سر گذاشتم ، و این اولین تابستانی  شد  که  من خودم آن را ساختم...
۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۱ مهر ۹۷ ، ۲۱:۰۴
ستاره اردانی زاده


یه توضیح کوچولو در مورد این عکس نوشته های بی نام و نشون : اینا رو اورجینال و داغ داغ خودم مینویسم :)

( هر مطلبی از هر جایی کپی بشه  منبع  حتما  ذکر میشه !)

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۵ شهریور ۹۷ ، ۰۲:۳۴
ستاره اردانی زاده

محرم  و شور حال عجیبش رسیده .... فرصت ها مثل ابر میگذرن  ،از  امام حسین بخواید که مظلومِ کربلا مهربون ترین آقای دنیاست ....

عزاداری هاتون قبول ...




باز این چه شورش است که در خلق عالم است         باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین                     بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو                                 کار جهان و خلق جهان جمله درهم است

گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب                                   کاشوب در تمامی ذرات عالم است

گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست                              این رستخیز عام که نامش محرم است

در بارگاه قدس که جای ملال نیست                            سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند                             گویا عزای اشرف اولاد آدم است

خورشید آسمان و زمین، نور مشرقین                         پرورده ی کنار رسول خدا، حسین

کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا                       در خاک و خون طپیده میدان کربلا

گر چشم روزگار به رو زار می گریست                        خون می گذشت از سر ایوان کربلا

نگرفت دست دهر گلابیبه غیر اشک                            زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا

از آب هم مضایقه کردندکوفیان                                   خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

بودند دیو و دد همه سیراب ومی مکند                        خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا

زان تشنگان هنوز به عیوق می رسد                           فریاد العطش ز بیابان کربلا

آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم                             کردند رو به خیمه ی سلطان کربلا

آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد                             کز خوف خصم در حرم افغان بلندشد

کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی                    وین خرگه بلند ستون  بیستون شدی

کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه                         سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی

کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت                        یک شعله ی برق خرمن گردون دون شدی

کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان                      سیماب وار گوی زمین بی سکون شدی

کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک                      جان جهانیان همه از تن برون شدی

کاش آن زمانکه کشتی آل نبی شکست                      عالم تمام غرقه دریای خون شدی

آن انتقام گر نفتادی به روزحشر                                   با این عمل معامله ی دهر چون شدی

آل نبی چو دست تظلم  برآورند                                    ارکان عرش را به تلاطم درآورند

بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند                              اول صلا به سلسله ی انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید                             زان ضربتی که بر سر شیرخدا زدند

آن در که جبرئیل امین بود خادمش                               اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدند

بس آتشی ز اخگر الماس ریزه ها                                افروختند و در حسن مجتبی زدند

وآنگه سرادقی که ملک مجرمش نبود                          کندند از مدینه و در کربلا زدند

وز تیشه ی ستیزه درآن دشت کوفیان                          بس نخل ها ز گلشن آل عبا زدند

پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید                           بر حلق تشنه ی خلف مرتضی زدند

اهل حرم دریده گریبان، گشوده مو                               فریاد بر در ِ  حرم کبریا زدند

روح الامین نهاده به زانو سر حجاب                              تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب

چون خون ز حلق تشنه ی او بر زمین رسید                 جوش از زمین به ذروه عرش برین رسید

نزدیک شد که خانه ی ایمان شود خراب                       از بس شکست ها که به ارکان دین رسید

نخل بلند او چو خسان بر زمین زدند                              طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید

باد آن غبار چون به مزار نبی رساند                              گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید

یکباره جامه در خم گردون به نیل زد                             چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش                         از انبیا به حضرت روح الامین رسید

کرد این خیال وهم غلط کار کان غبار                             تا دامن جلال جهان آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال                        او در دلست و هیچ دلی نیست بی ملال

ترسم جزای قاتل او چون رقم زنند                               یک باره بر جریده ی رحمت قلم زنند

ترسم کزین گناه شفیعان روز حشر                              دارند شرم  کز گنه خلق دم زنند

دست عتاب حق به در آید ز آستین                               چون اهل بیت دست در اهل ستم زنند

آه از دمی که باکفن خون چکان ز خاک                          آل علی چو شعله ی آتش علم زنند

فریاد از آن زمان که جوانان اهل بیت                             گلگون کفن به عرصه ی محشر قدم زنند

جمعی که زد به هم صفشان شور کربلا                        در حشر صف زنان صف محشر به هم زنند

از صاحب حرم چه توقع کنند باز                                    آن ناکسان که تیغ به صید حرم زنند

پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل                          شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل

روزی که شد به نیزه سر آن بزرگوار                             خورشید سربرهنه برآمد ز کوهسار

موجی به جنبش آمد و برخاست کوه                            ابری به بارش آمد وبگریست زار زار

گفتی تمام زلزله شد خاک مطمئن                               گفتی فتاد از حرکت چرخ بی‌قرار

عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر                      افتاد در گمان که قیامت شدآشکار

آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود                    شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار

جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل                    گشتند بی‌عماری محمل شتر سوار

با آنکه سر زد آن عمل از امت نبی                                روح‌الامین ز روح نبی گشت شرمسار

وانگه ز کوفه خیل الم رو به شام کرد                           نوعی که عقل گفت قیامت قیام کرد

بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد                                  شور و نشور واهمه را در گمان فتاد

هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند                    هم گریه بر ملائک هفت آسمان فتاد

هرجا که بود آهویی از دشت پا کشید                          هرجا که بود طایری از آشیان فتاد

شد وحشتی که شور قیامت به باد رفت                      چون چشم اهل بیت بر آن کشتگان فتاد

هرچند بر تن شهدا چشم کار کرد                                 بر زخم های کاری تیغ و سنان فتاد

ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان                                 بر پیکر شریف امام زمان فتاد

بی اختیار نعره ی هذا حسین زود                                سر زد چنانکه آتش ازو در جهان فتاد

پس با زبان پر گله آن بضعةالرسول                             رو در مدینه کرد که یا ایهاالرسول

این کشته ی فتاده به هامون حسین توست               وین صید دست و پا زده در خون حسین توست

این نخل تر کز آتش جانسوز تشنگی                           دود از زمین رسانده به گردون حسین توست

این ماهی فتاده به دریای خون که هست                   زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست

این غرقه محیط شهادت که روی دشت                       از موج خون او شده گلگون حسین توست

این خشک لب فتاده دور از لب فرات                            کز خون او زمین شده جیحون حسین توست

این شاه کم سپاه که باخیل اشگ و آه                        خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست

این قالب طپان که چنین مانده بر زمین                        شاه شهید ناشده مدفون حسین توست

چون روی در بقیع به زهرا خطاب کرد                          وحش زمین و مرغ هوا را کباب کرد

کای مونس شکسته دلان حال ماببین                         ما را غریب و بی کس و بی آشنا ببین

اولاد خویش را که شفیعان محشرند                           در ورطه ی عقوبت اهل جفا ببین

در خلد بر حجاب دو کون آستین فشان                        واندر جهان مصیبت ما بر ملا ببین

نی ورا چو ابر خروشان به کربلا                                  طغیان سیل فتنه و موج بلاببین

تن های کشتگان همه در خاک و خون نگر                  سرهای سروران همه بر نیزه هاببین

آن سر که بود بر سر دوش نبی مدام                         یک نیزه اش ز دوش مخالف جدا ببین

آن تن که بود پرورشش در کنار تو                              غلطان به خاک معرکه ی کربلا ببین

یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد                                    کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد

خاموش محتشم که دلسنگ آب شد                          بنیاد صبر و خانه ی طاقت خراب شد

خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک                    مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد

خاموش محتشم که ازین شعر خون چکان                 در دیده ی اشگ مستمعان خوناب شد

خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز                    روی زمین به اشک جگرگون کباب شد

خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست         دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب                            از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین                        جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود خطایی چنین نکرد                          بر هیچ آفریده جفایی چنین نکرد

ای چرخ غافلی که چه بیداد کرده ای                         وز کین چه ها درین ستم آباد کرده ای

بر طعنت این بس است که با عترت رسول                بیداد کرده خصم و تو امداد کرده ای

ای زاده زیاد نکرده است هیچگه                                نمرود این عمل که تو شداد کرده ای

کام یزید داده ای از کشتن حسین                             بنگر که را به قتل که دلشاد کرده ای

بهر خسی که بار درخت شقاوتست                          درباغ دین چه با گل و شمشاد کرده ای

با دشمنان دین نتوان کرد آن چه تو                           با مصطفی و حیدر و اولاد کرده ای

حلقی که سوده لعل لب خود نبی بر آن                    آزرده اش به خنجر بیداد کرده ای

ترسم تو را دمی که به محشر برآورند                       از آتش تو دود به محشردرآورند


لازم به گفتم نام شاعر هست ؟


۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ شهریور ۹۷ ، ۰۰:۳۶
ستاره اردانی زاده



خواب آلود از تمام نگاه های  خماری که میخندیدند  ،گیج از تمام  سرگردش هایی که از  سر های همه آنها بیرون دویده بود و حالا بعد  از رفتن تمام قدم ها  ،گردابی  ساخته است که مرا  می بلعد و می بلعد و می بلعد...
و من خسته  از  دویدن  در تمام  طول روز ، تفعلی زدم به تمام طول  کتابخانه ام  و گفتم  یا شانس و یا اقبال ....

و چه نیکو فالی بود  فالِ دل....  
آخرین پناه 
همیشه ،وقتی تنها و ناامید و ملول 
تنت ، روانت ، از  دست این و آن خسته ست ،
همیشه ، وقتی  رخسار این جهان تاریک ، 
همیشه ، وقتی در های آسمان بسته ست ؛
همیشه ، گوشهئ گرمی ، به نام « دل » با توست 
که صادقانه تر از هر که ، با تو پیوسته ست !
 به دل پناه ببر !آخرین پناهت اوست .
تو را چنان که تمنای توست ، دارد دوست !
فریدون میشیری


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ شهریور ۹۷ ، ۰۰:۴۹
ستاره اردانی زاده

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۹ شهریور ۹۷ ، ۲۱:۳۰
ستاره اردانی زاده


یکی از دوستای  شهریوری و باحال من  بنفشه هستش ،تولدش همین چند روز پیش بود . دوستا دور هم جمع شدیم و یکمی خوش گذروندیم ...   بهترین قسمت تولد از نگاه همه متولد  شده ها هدیه ها هستن  اما از اون جایی که این  تولد یکهویی شد  خیلی هامون کادو نخریده بودیم البته   کیکی هم در کار بود ، اما مگه میشه یه شهریوری تولد یه شهریوری  رو یادش بره ؟ !! بنابراین من از  ماه پیش برای کادوی بنفشه برنامه ریخته بودم و میخواستم یه دونه  هدینوشت قشنگ از خودم براش بنویسم و روی کادوش بگذارم  اما خُب همه چیز یکهویی شد و مجبور شدم هدیهنوشتم و خیلی سریع بنویسم و بزارم  توی یه پاکت  و بپرم برم تولد ....  

فکر نمیکنم خیلی خوب باشه اما خُب  برای جبران شب تولد که چیزی  منتشر نکردم  این میتونه گواهی استعلاجی خوبی به حساب  بیاد !


باد می آید و سکوتِ تنهایی میپیچد در گوش خانه یِ متروک ...

روزنه ها کورند و پرتو ها به خواب عمیقی سقوط کرده اند ...

قدم که میگذارم  ، زمین زیر پایم  ناله یِ سلام سر میدهد  ، اما من برای دویدن به آن سوی زمان ها بازگشته ام !

آمده ام برای  تماشای منظره ای  قدیمی در همسایگی  خانه ای  که حالا  دیگر نمیشناسمش!

آمده ام تا از پله های مارپیچ و  مهربان  سالهای گذشته  بالا بروم  و به رویایی ترین واقعیت کودکی ام سری بزنم ...

بالا و بالا و بالا تر ، و من تا مرز خواب بالا می روم ...

با دستم غبار  نرده ها  را به بازی  موج های  کوچک و نا پیدای   هوا می سپارم  و نگاهم را  به یک نخ از  جهان  تو در توی  تار های عنکبوت گره میزنم ...

لحظه ای ذهنم تار و مات می شود  و می پرسم که آیا هیچکدام از این دیوار ها  صدای خنده های کودکی ام را   به یاد می آورند ؟

و به ناگاه دلم تنگ می شود  ، اما به امید  دیدار  منظره محبوبم  باز هم بالا میروم ، بالا و بالاتر.....

پنجره را می یابم ! 

هنوزهم در دل طاقچه لم داده است و با دو چشم شیشه ای اش  هنوز هم همانقدر مشتاق به جایی می نگرد که نه خیلی دور است و نه خیلی نزدیک ...

و دوباره باد دعوت پنجره را رساند  و آغوشش را برای چشم هایم باز کرد ...

به طرف انتظار پنجره می دوم  و بعد در میان  دستان طاقچه  رهایِ دشتی  می شوم  که هنوز هم  قهقه می زند ...

 و من از دشتی  پر از گل های بنفشه به دیاری در آن سوی  زمان ها روانه می شوم ....

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ شهریور ۹۷ ، ۲۳:۵۴
ستاره اردانی زاده

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۸ شهریور ۹۷ ، ۲۲:۳۴
ستاره اردانی زاده


ما بزرگ و نادانیم ، مثل گاو مینوشیم


مرتعی سرابی را


قحطی است و میدانیم ، گریه غرق خواهد کرد


اسب‌ های آبی را


هم درشت و غمگینیم ، هم سیاه و بدبینیم


هم برای آبادی


قطره‌ ای نمیباریم ، هم نگه نمیداریم


حُرمت خرابی را


شب که میشود خوابیم ، صبح و ظهر هم خوابیم


عصر هم که تا شب خواب


شب دوباره تا شب خواب ، توی خواب میبینیم


روز آفتابی را


خوب خوب و خوشبختیم ، خشک و سفت و سَرسختیم


ما در اوج تنهایی ، چون زنان هرجایی


خوبِ خوب میدانیم ، راه دوست‌یابی را


گاو اسب انسانیم ، حافظان عرفانیم


حامیان زن هستیم ، بندگان تَن هستیم


پاس پاس میداریم ، عشق رختخوابی را


علم در نَوَر دیده ، ساختارِ پیچیده


جاهلان فهمیده ، ما ربات‌ ها روزی


درک می‌کنیم آیا؟ ، فهم اکتسابی را


مُفلسیم در خوردن ، مُمسِکیم در مُردن


ما که از خسیسان و ، جمله کاسه لیسانیم


ترک می‌کنیم آیا ، این گدا مُآبی را


رختِ بخت پوشیدیم ، مثل گاو نوشیدیم


مثلِ اسب کوشیدیم ، مثل ِاشک جوشیدیم


گریه غرق کرد آنگاه ، اسب‌های آبی را


خوب خوب و خوشبختیم ، خشک و سفت و سَرسختیم


ما در اوج تنهایی ، چون زنان هرجایی


خوبِ خوب میدانیم ، راه دوست‌یابی را


گاو اسب انسانیم ، حافظان عرفانیم


حامیان زن هستیم ، بندگان تَن هستیم


پاس پاس میداریم ، عشق رختخوابی را


از اساس استادیم ، در جناس استادیم


فاضلیم در دانش ، فاضلیم در خوانش


ارج مینهیم اما ، شعر فاضلابی را





۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۸ شهریور ۹۷ ، ۲۱:۲۸
ستاره اردانی زاده

بعضی روزا نوشتن نمیتونه کفاف  تخلیه انرژی دست هام رو بده ، در این جور مواقع دست هام هول میشن و  نمیدون کدوم طرفی برن  ، چی رو بردارن وچیکار کنن!! حتی  بعضی وقت ها از نوشتن هم وا میمونم و کنترل دستم هام رو از دست میدم ...

 اما در نهایتِ تمام تکاپوی دستانم  در راستای گریختن از اسکلتم ، ناگهان یک  صفحه بی معنی   و پُر از خط ها و  شکل ها و رنگ ها  رو به رویم  شکل میگیرد و  برای وروجک های  جسمم بعد  از یک روز جست و خیز خواب عمیق و رنگارنگی  را  به ارمغان می آورد ...

نمیدونم چیه !؟  حتی نمیخوام اسمش رو نقاشی بگذارم  آخه اونجوری  ظلم  بزرگی در حق  نقاش ها  و نقاشی ها  روا داشته خواهد شد  !

 در همین حد ازش میدونم که تخلیه کننده  یک عالمه  تخیل ، حس های جور وا جور و چرندیات  یه ذهنِ نیمه معیوب به حساب  میاد و اسمش  " رنگِ دو "  هستش...

 و همچنین این ( نمیشه  حتی بهش گفت اثر !) رو  فقط با چیزایی که روی میز کامپیوترم  داشتم ( دقیقا  فقط اونایی که روی  میز کامپیوتر بودن !) کشیدم ... 

سعی داشتم در  محدودیت ،خلاقیت بیافرینم ! ( میبینی چقدر موفق  واقعا شدم ؟!!!)

(رَد دادم نه ؟)


۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ شهریور ۹۷ ، ۰۲:۰۹
ستاره اردانی زاده

فردریک بکمن 

(Fredrik Backman (b. 198


امروز کتاب " مردی به نام اُوِه " (A man called ove)  رو شروع کردم... هنوز  زیاد جلو نرفتم اما تا اینجای  کار که جذبه خوبی داشته ...

چیزی که  جالب  بود حضور  یه خانواده ایرانی توی این رمان بود .... ( حتی توی فیلمی که  از  روی این کتاب  ساخته شده و اتفاقا  خیلی  موفق هم بوده   نقش  زن همسایه رو   یک بازیگر  سوئدی - ایرانی به نام  بهار پارس بازی میکنه که  بعد از جنگ تحمیلی ایران و عراق با خانوادش به سوئد  مهاجرت میکنن  و  بهار توی یک اکادمی  شروع به تمرین میکنه و  با  فیلم  " مردی به نام اُوِه " هم خیلی معروف میشه )

تا اینجایی که  پیش رفتم  اینقدر  این کتاب  قشنگ  فضا سازی کرده که تخیل  چهره اُوِه  ، خونَش  ، شخصیت مرد و زن همسایه  ، محلشون و ....  برام  خیلی روان و  لذت بخشه ..

انگار  فردریک هی داره بهت میگه آره  همینه ! تخیل کن !  من این رمان رو برای همین نوشتم که تو  راحت بتونی با اُوِه و گربش اوقات خوبی رو بگذرونی ..  خیالت تخت من تا اخر این  رمان یه جوری  فضا ، همه صحنه ها ، روزها و  ادم  ها رو چیندم  که تنها لازمه بدون تلاش ذهنی بسیاری  فقط پیش بری  و لذت ببری!

 یه جمله در توصیف  عقاید اُوِه در این کتاب خیلی برام جالب بود ، اون جمله این بود :

.... هرگز نمی فهمید چه نیازی  وجود دارد  که نگران این باشید چرا چیز ها  آنگونه که هستند دیده میشوند . شما همانی هستید که هستید و همان  کاری را می کنید که می کنید ، همین  برای اُوِه کافی بود .....




۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ شهریور ۹۷ ، ۰۰:۰۶
ستاره اردانی زاده
in all of the  languages , proverbs  , idioms , and  slangs  are the  sweet parts of  that  language , specially in speaking skill , so it can be  very useful and also enjoyable to use  this  kind of phrases

 yesterday, because of some unexpected events , i had dropped behind of my plans  and  lost my head  so i started to  doing my jobs very quickly and whit out  any attention to  the surrounding, till my  younger sister came  and  called me for lunch whit  here  screaming voice ! but as i was in harry  and also  confused , i replied her in a same voice type  and said
?!! get away ! cant you see ??! i am  busy as a bee :

  drop behind : to get further behind or away from sb or sth  
synonymous : drop back

 lose ones headto become unable to behave calmly or sensibly 
  
    be (as) busy as a bee :  having  a lot of work to do 
(redirected from be as busy as a bee)  
(This phrase likely originates from something that bees are known for: being hard workers)


(قلت ملط زیاد دارم اما اسلنم  اشکالی ندارح !)
 
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ شهریور ۹۷ ، ۱۵:۲۵
ستاره اردانی زاده

اتفاقی  میرسد و همه ثانیه هایت  را به هم پیچ و تاپ میدهد  ، آن وقت تو فقط  میخواهی  بنشینی و گره های کور را قیچی کنی ، ولی 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ شهریور ۹۷ ، ۱۱:۴۴
ستاره اردانی زاده

بعد از یک عالمه انتظار کسی زنگ نزد ! باورم نمیشد ! من به اندازه کافی  برای  قبول شدن توی کمیسیون احمقانشون  عالی  و پر و پیمون بودم   اما چرا  نشد ؟ چرا و چرا و  چرا !؟!؟ سوال بی جوابی که اعصابم  رو خورد میکرد همین بود !! 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ شهریور ۹۷ ، ۰۰:۴۲
ستاره اردانی زاده


this  sentence was  the result of my  argument whit  my  English classmates about creativity , at the end of our discussion all of them confessed  that their reasons  were just lame excuses  and  they are  not  brave  enough to  solve  their  problems  ,  find  some minutes  and let their  minds to be  more free and creative

(take it easy ! it not too expensive or hard to  be  creative )


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ شهریور ۹۷ ، ۰۰:۱۶
ستاره اردانی زاده

راستیتش  هیچکس  به سراغ دفترهای من نمی آید ...

آخر ، چیزیست راز  آلود در میان خط های  دفترم ...

آهسته و خیزان  ، به دست و پای سطر ها  میپیچد و معمایی میسازد که کلیدش را خودش  بلعیده است...

گاهی رنگیست ، گاهی به اندازه یک غول است و یا مثل چروک های صورت مادربزرگ ها پیچیده و ریز ....

ور می آید ، لیز میشود و مثل خمیری شل و ول ، از میان انگشتان خودکار و مدادم در میرود و  محکم روی صفحه کاغذ میخورد و پودر میشود !

گاهی  آنقدر خودش را میگیرد که آبمیوه میشود !

 اما کلمات  که خود به خود معما نمیشوند ! این دست خط من است  که رمز عملیات حمله  به فضاست !

و من همیشه از دست خطم به عنوان یک  نقشه نظامی در زمینه اختفای افکارم استفاده میکنم ، مگر اینکه حمله مستقیم ، ضربتی و با کیبورد باشد ....

الا ای کسی که خواهی خط من خوانی !           برو کور خوان  مگو چیست آن ؟!  که سرمایه  خندانندگیست آن ! 

( رد دادم !؟!)  

          

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ شهریور ۹۷ ، ۲۰:۵۷
ستاره اردانی زاده

وقتی که در گیر گاهی عمیق سقوط میکنیم ، دوست داریم تا بابا دست درازی بیاید  و ما را از  میانه سکوت این سقوط عمیق نجات دهد ...
گاهی میان یک عالمه ذهن درد گیر میکنیم و نمی دانیم که باید گریه کنیم و یا همچنان به بازی نقش دلقک خودمان ادامه دهیم!؟!
وقتی که به این نتیجه میرسیم که عاجز تر از تمام  تخیلات مغرورانه خودمان هستیم ، یاد یک عالمه کلمه های مقدس می افتیم و شاید همین یک نوع شروع باشد...
وقتی در اوج فکر هایمان سیر میکنیم و در گیریم ! بادی کاغذ زرد و قدیمی را به سمتمان میدواند و  فالمان خود به خود در می آید ، شعری که از حافظ نیست ، غزل نیست و  روی صفحه ای از دفتر های  دختر های دبیرستانی نوشته شده است ....
رباعی زیبایی از ابوسعید ابوالخیر که میگوید تمام شلیک های اول به هدف نمیخورند ،گلوله های آتشین به محض جرقه خوردن باروت میمیرند و جنازه شان یا روی زمین می افتد و یا روی جسمی ، جای پیروزی اش را خوش میکند ، اما تفنگدار است که بابد پای تمام خطاهایش بماند و یا جایزه را بگیرد....

بازآ بازآ  هر آنچه هستی بازآ

گر کافر و گبر و بت پرستی بازآ

این درگه ما درگه نومیدی نیست

صد بار گر توبه شکستی بازآ

ابو سعید ابوالخیر

(با اینکه هزار بار تا به حال توبه شکستم دوباره پررو پررو باز آمدم!)

(در ضمن این اولی پستی بود که به ناچار با گوشی نوشتم وومنتشرش کردم،حالا بعدا بیشتر درموردش حرف میزنم!)




۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ شهریور ۹۷ ، ۰۰:۳۵
ستاره اردانی زاده

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۴ شهریور ۹۷ ، ۱۵:۴۶
ستاره اردانی زاده


اینجا دلنوشته ای نمی ماند  که بتوان ان را نوشت ....

اینجا  تو  غرق میشوی در خنکای  نسیم عصر  و دلنوشته  هایت را در گوش تاریکی شب زمزمه میکنی ...

اینجا دلنوشته هایت را سر پرخاطره ترین بام ها میبری  و به بوی نم خشت های کاهگلی  میسپاری و بعد رو به روی  منظره های  سبز  چشم هایت را به خواب عمیقی  روانه میسازی....

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ شهریور ۹۷ ، ۲۳:۴۶
ستاره اردانی زاده
روی لبه دیواری  که از همه دنیا جامانده ام  ، دوباره نشسته ام  ،
ونگاهم را به منظره ای دور میپیچم...
به راستی که جا مانده ام و یا که رد شدم ؟
نمیدانم !
من فقط به جایی دور خیره مانده ام ،
به جایی دورتر از الان ،
 و شاید به دوری  روز مرگ ستاره ای که هزاران سال پیش  در فاصله هزار کهکشانی ما مرده است ....
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ شهریور ۹۷ ، ۲۳:۳۲
ستاره اردانی زاده

(عکس از منِ ناشی با دوربین دختر عموی گلم با حضور  فرش  مامانم !)

امروز  رفتم  سراغ آجی فاطمه .. خُب کم پیش میاد که من به قصدی  جدی برم و سراغ اجیم  رو برای  صحبت کردن و بحث کردن  بگیرم  اما اینبار دیگه لازم بود به خاطر یک کتاب از باربارادی !وقتی به سمت در اتاق میرفتم با باربارادی حرف میزدم و میگفتم  " فقط به خاطر تو انجلیس ! "

 دفتر زیر بغل  ،در و باز کردم و  در حالی که فاطمه داشت  کتاب "راز هایی درباره  زندگی " رو میخوند ازش پرسیدم  : چرا تموم نمیشه ؟

گفت : باید دقیق بخونی ...

چی رو  اینقدر باید دقیق بخونی به طوری که مجبور باشی یه تابستون درگیر یک کتاب بمونی ؟

 کشیده و  راوی گونه  جواب  داد  : راز هایی درمورد  زندگی !

نشستم جلوی روش و دفترم  رو گذاشتم جلوم و گفتم : خسته نباشی !  ولی  بی شوخی  چی میگه ؟ میخوام  اگه  چیز خوبیه بخونمش... 

کتابش رو بست و نفس عمیق کشید تا شروع کنه که با انگشت بهش اشاره کردم  یه لحظه  صبر کنه تا من دفترم رو باز کنم و یادداشت برداری کنم ، اولش ازش پرسیدم دوتا جمله قصاری  که از متن کتاب یادشه  رو بگه   تا بنویسم 

اینا همون جملات قصار بودن  :

مشکلات موهبت الهی هستند به آنها به چشم مانع نگاه نکنید!

به مشکلات  احترام بگذارید  ( منظورم این نیست که به انها بها بدهید و یا با انها کنار بیاید ( این پرانتز رو خود نویسنده نوشته بوده !)) 

در برابر تغیرات مقاومت نکنید !

وقتی مشکلی برای  شما پیش می آید  یعنی وقت آن است  که چیز جدیدی  یاد بگیرید و رشد کنید !

بعد  خودش  شروع کرد و حول  محور این دوتا جمله  حرف هایی درمورد مشکلات و تغیر زد  در حقیقت  چهار فصل از این کتاب رو خونده بودکه دوتای اول رو زیاد یادش نمیومد اما دو فصل اخری که درمورد " تغیر و ترس از  تغیر " و " مشکلات "  بود رو به خوبی درموردش بهم  توضیح داد اول اینکه  ترس از تغیر  مانع حرکت  ما در مسیر لذت بخش  زندگی میشه و اگه ما در یک مرحله از  زندگیمون  به خاطر  ترس از دست  زدن به  بعضی از کار ها و کلا  تغیر در امور  سطحی و عمیق  از حرکت  غافل بشیم  بعد از یک مدت که ما از تغیر دوری کردیم  این  طبیعته که برای جلو روندن  جریانِ همیشه در حال تغیر خودش  میاد و ما رو هم به چرخش با این آسیاب  مجبور میکنه در  این زمینه مثال های جالبی زد که   یکم طولانی  و مفهومی بودن  و به همین دلیل  یکم سختمه تا بیشتر درموردشون توضیح بدم  پس میرم  سراغ   فصل بعدی  یعنی مشکلات  و اینکه ما اگه دیدگاهمون نسبت به مشکلات خیلی منفی و نق نق گونه باشه  هرگز نمیتونیم  جنبه خوب مشکلات که همون تجربه کردن هستش رو  دریابیم  و از طرفی  مشکلات رو سد راهمون میدونیم در حالی که مطمئنا  شما به تجربه کردن یک چیز و آموختن درمورد اون در زندگیتون نیاز داشتید که حالا  این مشکل اومده تا مثل یک متخصص به  شما کمک کنه و راه حل عملی رو با کمک خودتون  بهتون نشون بده ...

اینجوری دیگه ... یک بحث خوب که من رو به خوندن اون کتاب  ترغیب کرد .. همیشه با بقیه درمورد کتاب بحث کنید  .. میتونه  نسبت به غیبت  درمورد پسر خاله  زن عمو سبزی فروش خیلی بحث  مفید تری باشه!

موفق باشید....




۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۱ شهریور ۹۷ ، ۲۲:۳۷
ستاره اردانی زاده

 

زبان  انگلیسی ، از  شدیدترین علایق زندگی منه   ، یعنی کلا هر زبان  خارجی میتونه مورد علاقه من باشه  مثلا ، از وقتی  واقعا به پوچ بودن تحصیلات دانشگاهی ( توی ایران!) پی بردم  هدفم شده اینکه با کنکور از یزد فرارکنم و بعد  توی دوران دانشگاه یک زبان خارجه رو حرفه ای یاد بگیرم ( البته اگه شرایط  بورسیه فراهم باشه ما چاکر درس خوندن هم هستیم !) البته نه فرانسه  نمیدونم چرا  از فرانسه  زیاد خوشم نمیاد  با اینکه زبان ادبیات جهان محسوب میشه  و من  خیلی دوست دارم تا بدونم شاعرای  فرانسوی چطوری با اون همه ژ  و غ شعر میگن  اما  فکر میکنم  بعد از تسلط به زبان انگلیسی سراغ  فرانسوی رفتن  توی  جامعه ما شده یه نوع مُد یا کِلاس  پس فرانسوی را رها مینماییم  که باشه مالِ اهلش!

 شاید رفتم دنبال چینی یا آلمانی  البته اگه نتونستم  برم گردشگری یا هتلداری، بالاخره ایران ظرفیت های  زیادی  تو زمینه این  رشته ها داره  و هنوز خیلی کار ها  میشه کرد که خیلی کَس ها انجام ندادن...

از  طرفی آشنایی با زبان های مختلف آشنایی با فرهنگ های مختلف رو  فراهم میکنه  بالاخره آدم یه طوری باید از گهواره تا گور دانش بجوید دیگه !!

تازه زبان دونستن  دست کم به من این احساس رو میده که دارم به آرزویِ دوران بچگیم ( بگذریم از  باغ وحش داشتن !) یعنی جهانگردی  یه کوچولو نزدیک تر میشم  گرچه  با اوضاع  ارزش پول کشورمون همین توی یزدم بتونم برم  از بالای دیوار ، باغ دولت آباد رو دید بزنم خیلیه!

دوست ندارم حرفم رو خلاصه کنم اما نمیخوام با هلاجی های من خسته بشید

( ،doing is important! (saying it is like a piece of  a cake   پس خلاصه کلام که من زبان دوست دارم ! و  از این به بعد درمورد زبان بیشتر توی بلاگم حرف میزنم (یا حداقل نقل  قول می کنم!) درمورد کلاس زبان مینویسم ،  جملات قصار انگلیسی و عکس نوشته ها، شاید حتی متن های انگلیسی  از خودم تولید کردم و به اشتراک گذاشتم و از آهنگم که نمیشه غافل شد !

 من که میخوام ، تا ببینیم خدا چی میخواد...


۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ مرداد ۹۷ ، ۰۰:۲۳
ستاره اردانی زاده

بعدا بیشتر ازش براتون میگم...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ مرداد ۹۷ ، ۲۲:۳۳
ستاره اردانی زاده


اولش  فکر نمی کردم  تاثیر گذار باشه   تنها میخواستم جنمم رو نشون بدم  و بگم منم بلدم !!

باورم نمیشد با  یک وب گردی  ساده اینجوری گرفتار بشم ،  به معنای واقعی کلمه ، شوخی  شوخی  جدی شد !

روزای اول  زیاد حالم و خوب نمیکرد در حقیقت همش عذاب بود اما یکی  هی میگفت اگه  چهل روز بگذره عادت  میکنی اون وقته که وقتشه و بعدش  تویی و فضا و فضا و فضا  ...

خُب باورم نمیشد ، من تا به اون لحظه راه های زیادی رو امتحان کرده بودم که هیچکدوم واقعا یک راه نبودن!  چرا اینبار دست رد به  سینه ،  شاید یک بیراهه دیگر نمیزدم ؟  هر چی باشه امتحانش  ضرری بیشتر از قبلی ها نخواهد داشت...

و اینطوری شد که قلم رو برداشتم و روی یک صفحه سفید  نوشتن رو استعمال کردم ...

روز اول  نه  کاغذی اتش گرفت و نه دودی بلند شد  و تمام موشک های  کاغذی اَم  که به سمت  فضا پرتاب کرده بودم به زمین  سقوط کردند  ، روز بعد سخت تر شد  و ذهن درد عجیبی  در تمام مدت روز به من فشار می اورد..

روز های بعد  ساقی ام  کمکم میکرد ، تشویق به کشیدن  گفت و گو های  ذهنی ام روی   صفحه کاغذ  ،جدال با کیبورد  ، معرفی فدائیان راه قلم  و یکهو  نمیدونم چی شد که یک ماه به سر شد ...

 حالا توی فضام و حالم خوبه و دوست دارم تا این  حال خوب رو ادامه بدم  یعنی نمیتونم که ادامه ندم !!  و اینطوری شد که من یک معتادِ بی سرپایِ قلم شدم !

 


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ مرداد ۹۷ ، ۰۱:۱۴
ستاره اردانی زاده

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مرداد ۹۷ ، ۲۱:۴۱
ستاره اردانی زاده




اگه خوابت میاد خب بخواب

اگه خندت میاد خب بخند

مهم نیستن دیگرون

گاهی چشماتو ببند

اون که دوسِت داره خب درکش کن

اگه زجرت میده خب ترکش کن

هر کی گوشش به حرفت نیست

گوششو بگیر و پرتش کن

یه مشت عشقِ زیقی

یه مشت خنگ و پیقی

یه مشت عطرو تیپی

یه مشت نِق و نیقی

نخواستیم بابا بذار باد بیاد

دلم دلِ آزاد میخواد

یه مشت زهره مارو

قلیون و سیگارو

همش شب بیدار و

همش کار و کار

نخواستیم بابا بذار باد بیاد

دلم دلِ آباد میخواد

این روزا دارن بد میگذرن

گیج و مردد میگذرن

مثه ماه باش واسه مَردُمی

که مثِ جزر و مَد میگذرن

ماه که تو اوج،دریا به ساحل نزدیک تره

ماهم بتاب امشب،هیشکی غمتو نمیخره

 به ولله ستاره تویی،به ولله چاره تویی

اونی که خوشبختت میکنه،ولله آره تویی

 به ولله ستاره تویی،به ولله چاره تویی

اونی که خوشبختت میکنه،ولله آره تویی

♫♫♫♫♫♫♫♫♫

گل به زلفِ معشوق زدم

به گردنم یوغ زدم

آخر سر تنها شدم

نشستم و بوق زدم

آخرِ غم خستگی بود

گریه و دلبستگی بود

نگاه کن به صورتم

عاقبت شکستگی بود

یه مشت عشقِ ردی

یه مشت کَدی مَدی

یه مشت صفر و صدی

یه مشت جزر و مدی

نخواستیم بابا بزار باد بیاد

دلم دلِ آزاد میخواد

یه مشت قرص خواب و

شب و روز بی تاب و

همیشه عذاب و همیشه نقاب

نخواستیم بابا بذار باد بیاد

تو یه بار زنده ای،پس حالشو ببر

دِل دِل نکن،پرنده باش

پرواز کن و بِپر

تو یه بار زنده ای،پس حالشو ببر

دِل دِل نکن،پرنده باش

پرواز کن و بِپر

 به ولله ستاره تویی،به ولله چاره تویی

اونی که خوشبختت میکنه،ولله آره تویی

 به ولله ستاره تویی،به ولله چاره تویی

اونی که خوشبختت میکنه،ولله آره تویی

♫♫♫♫♫♫♫♫♫

 به ولله ستاره تویی،به ولله چاره تویی

اونی که خوشبختت میکنه،ولله آره تویی

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ مرداد ۹۷ ، ۰۲:۲۵
ستاره اردانی زاده

توی کتاب روی ماه خداوند را ببوس  ، سایه نامزد یونس ( شخصیت اصلی داستان ) برای آروم کردن یونس  یه شعری از  فروغ رو  خوند که از نظر من   خیلی دوست داشتنیه :

من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده‌ام

و پلک چشمم هی میپرد

و کفشهایم هی جفت میشوند

و کور شوم

اگر دروغ  بگویم

من خواب آن ستاره ی قرمز را

وقتی  که خواب نبودم دیده ام

کسی می آید

کسی می آید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچکس نیست، مثل پدر نیست ، مثل انسی

نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل مادر نیست

و مثل آن کسی است که باید باشد

و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است

و صورتش

از صورت امام زمان هم روشنتر

و از برادر سیدجواد هم

که رفته است

و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد

و از خود سیدجواد هم که تمام اتاقهای منزل ما

مال اوست نمیترسد

و اسمش آنچنانکه مادر

در اول نماز  و در آخر نمازصدایش میکند

یا قاضی القضات است 

یا حاجت الحاجات است 

و میتواند

تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را

با چشمهای بسته بخواند

و میتواند حتی هزار را

بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد

و میتواند از مغازه ی سیدجواد ، هرچه که لازم دارد ،

جنس نسیه بگیرد

و میتواند کاری کند که لامپ "الله "

که سبز بود : مثل صبح سحر سبز بود .

دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان

روشن شود

آخ ....

چقدر روشنی خوبست

چقدر روشنی خوبست

و من چقدر دلم میخواهد

که یحیی

یک چارچرخه داشته باشد

و یک چراغ زنبوری

و من چقدر دلم میخواهد

که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها

بنشینم

و دور میدان محمدیه بچرخم

آخ .....

چقدر دور میدان چرخیدن  خوبست

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر سینمای فردین خوبست

و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم  می آید

و من چقدر دلم میخواهد

که گیس دختر سید جواد را بکشم

 

 

چرا من اینهمه کوچک هستم

 که در خیابانها گم میشوم 

چرا پدر که اینهمه کوچک نیست

و در خیابانها گم نمیشود

کاری نمیکند که آنکسی که بخواب من آمده است ، روز

آمدنش را جلو بیندازد

و مردم محله کشتارگاه

که خاک باغچه هاشان هم خونیست

و آب حوضشان هم خونیست

و تخت کفشهاشان هم خونیست

چرا کاری نمیکنند

چرا کاری نمیکنند

 

 چقدر آفتاب زمستان تنبل است

 

من پله های  یشت بام را جارو کرده ام

و شیشه های پنجره را هم شستهام .

چرا پدر فقط باید

در خواب ، خواب ببیند

 

 

من پله های  یشت بام را جارو کرده ام

و شیشه های پنجره را هم شسته ام .

 

 

کسی می آید

کسی می آید

کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در

صدایش با ماست

 

 

کسی که آمدنش  را

نمیشود گرفت

و دستبند زد و به زندان انداخت

کسی که زیر درختهای  کهنه ی  یحیی بچه کرده است

و روز به  روز

 بزرگ  میشود،  بزرگ میشود

کسی که از باران ، از صدای شرشر باران ، از میان پچ و پچ

گلهای اطلسی

 

کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی می آید

و سفره را میندازد

و نان را قسمت میکند

و پپسی را قسمت میکند

و باغ ملی را قسمت میکند

و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند

و روز اسم نویسی را قسمت میکند

و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند

و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند

و سینمای فردین را قسمت میکند

درختهای دختر سید جواد را قسمت میکند

و هرچه را که باد کرده باشد  قسمت میکند

و سهم ما را میدهد

من خواب دیده ام ...


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ مرداد ۹۷ ، ۰۲:۱۲
ستاره اردانی زاده

خداروشکر همه خوبیم .... هر کدوممون یه گوشه ای نشستیم و ساکتیم ... من  رشته کلماتی را دنبال میکنم و انها انتظار میکشند .. ساعت ها و ساعت ها و ساعت ها .... خیلی هاشان زوار در رفته و قدیمی اند ،خیلی هاشان به درد نخور و کلیشه ای  و خیلی هاشان ناشناخته  و مرموز ، اما نکته مشترک میان همه انها  همین انتظار است ،انتظاری برای  ورق خودرن ...

 کتاب های موجود در خونه ما بیشتر مال  پدرمن ،از دوران دانشگاه ..   به خصوص در زمینه  ادبیات و شعر  و همچنین  روانشناسی خیلی هاشون قدیمی ان اما هنوزم دل ادم برای خوندن اونها قنج میره ....

 راستی  شاخه نبات رو تموم کردم  با این که نثر مزخرفی داشت ،اما خُب اطلاعات تاریخی خوبی درمورد زمان حافظ بهم داد ، من که تا به حال اصلا  نمیدونستم  شاخه نبات  کیه   واقعا دوست داشتم که برسم به ته این ، مثلا رمان !! و ببینم چه خبره  و خان سلطان کِی دست برمیداره ... کلا بخوام بگم خوب بود اما خیلی  خیلی خیلی خیلی بهترم میتونست باشه ... خیر سرش  داشت درمورد  زندگی  حضرت حافظ !  حرف میزد ...(آقا یا ننویس  یا در در شان  حافظ جانمان بنویس!)

جونم براتون بگه که  وقتی  شاخه نبات تموم شد  دیدم  ذاتم نمیزاره نرم سر قفسه خواهرم  ،  اونجا  یه دونه کتاب به نام"  روی ماه خداوند را ببوس " از مصطفی مستور پیدا کردم ...

 تا اینجای رمان که بد نبوده ... خیلی  نثرش روون و گیرا هستش ، روند داستانی  و گفت و گو ها به هیچ وجه خسته کننده نبودن و  حتی اتفاقات مهمی که در لحظه یِ آن برای  شخصیت اصلی داستان  رخ میده خیلی جالب با اتفاقات حاشیه ای که وجود داره  پیوند میخوره  و این یک درس رمان نویسی خیلی جالب بود... هنوز برای ایراد گرفتن  زوده  باید تا اخر کتاب برم و بعد  بیام و براتون بگم " چه  خبر " ولی خوب  قالبش مذهبیه  و با این پرسش که  " خدا وجو داره یا نه؟"  روند داستان شکل گرفته .. 

 وقتی  که تموم شد میام  و بیشتر ازش براتون میگم ... اما امان از  این دغدغه که حالا  بعداین کتاب  چی بخونم ؟  شاید 1984... اما دو به شکم که ایا  به دردم میخوره یا نه ؟!...

 راستی داشت  یادم میرفت اینم یه  تشبیه جالب  از  کتاب روی ماه خداوند را ببوس که کنار گذاشته بودمش تا براتون بگم :

اتوموبیل ها مثل موش هایی که کله شان را آتش زده باشند  با عجله به این طرف و ان طرف میروند...

یا مثلا این قسمت :

....بعد دستش را روی پپیشانی ام می گذارد ، بعد روی چشم هایم که  حالا میسوزند  و ناگهان پر از آب شور میشوند ...

اینم یه جمله قصار زیبا  از علیرضا دوست یونس ( شخصیت اصلی داستان )  که از زبان  سایه ( نامزد یونس ) برای  یونس  بیان میشه :

شک کردن مرحله خوبی در  زندگیه اما ایستگاه خیلی بدیه !

 و البته  قطعه های جالب دیگه هم داره که بعدا براتون مینویسمشون ...

فعلا...

 

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ مرداد ۹۷ ، ۲۲:۵۷
ستاره اردانی زاده